Pissevinaigre Proudly Presents: Een tekst van Rodney Trotter. Hij heeft ons al eerder verblijd met een bijdrage en we hopen dat hij dat op regelmatige basis zal blijven doen. Na mvg en Rodney, wie volgt? Neem contact op!

LUCULLISCHE OBSERVATIES (1)

Natuurlijk, velen prikken graag in een restaurant een al dan niet gedistingeerd vorkje, maar daarin zijn er vele typen te onderscheiden. We kennen ze allemaal, omdat we -dat spreekt vanzelf- geen van allen in een van deze archetypische categorieën in te delen zijn.

Allereerst is er de Snacker. Komt bijna nooit in restaurants, maar beperkt zich het liefst tot snackbar, MacDonald’s, Burger King en aanverwanten. De snelle vette bek is hier hoofdzaak. Het blaadje sla op de hamburger verdwijnt met een van afschuw vertrokken gezicht in de Rentokil-emmer.

Van de Snacker is het een kleine stap naar de Bunkeraar. Veel en met veel vlees, geen gedoe met rare dingen als groenten en andere liflafjes. Biertje erbij. In het wild vooral waar te nemen in de vele standaard-Grieken en -Chinezen die Nederland rijk is. Bestelt de grootste mixed-grillschotel met extra knoflooksaus, of een babi panggang van het huis met alles erop en eraan, plus twee patat met kroket en appelmoes voor de kids. Haalt eigenlijk liever af dan dat hij in het restaurant plaats neemt, maar de vrouw wil nu eenmaal ook wel eens wat. Eet zich een slag in de rondte want alles is tenslotte betaald.

Dan is er de Budgettair gehandicapte, vooral in de vorm van de student of het chronisch-echte-minimagezin. Eet sporadisch buiten de deur, bij Van der Valk of de goedkoopste pizzeria van de stad, wegens structureel gebrek aan pegulanten. Het goedkoopste huiswijntje erbij, geen voor- of nagerecht. In het algemeen makkelijk tevreden te stellen, want niks gewend en dientengevolge ook weinig veeleisend. Let vooral op de sluiks getrokken en weer weggestopte portemonee om te kijken of er nog een drankje af kan.

De Patser. Dineert het liefst in groter gezelschap, uitsluitend in te dure net-niet-toprestaurants -die hij overigens steevast ‘toko’ noemt- en stuurt standaard de eerste aangeboden fles wijn terug met de mededeling ‘ik bespeur een vleugje kurk’, om indruk op het gezelschap te maken. Zoekt restaurants met status uit, met als enige reden het feit dat hij de volgende dag tegen buren en collega’s kan vertellen dat hij er heeft gegeten.

Nauw verwant aan de Patser is de Snob. De nadruk ligt hier op het effect. Het maakt eigenlijk niet uit hoe het smaakt, zolang het maar duur is en de gerechten spectaculair of anderszins indrukwekkend ogen en vooral klinken. Zodat daarmee op de eerstvolgende verjaardag weer nonchalant, ja, bijna blasé gekoketteerd kan worden.

Nog een stapje voorbij de Patser en de Snob bevindt zich het Topinkomen. Doet het niet voor minder dan één Michelinster. Geld speelt geen rol. Frequenteert dit soort etablissementen niet om indruk te maken, maar gewoon omdat hij het kan betalen. Bovendien weekt het de uitgenodigde zakenrelaties voor. Het is deel van zijn dagelijks leven. Eten is bijzaak, netwerken is waarop het aankomt. Dit gezelschap is vooral te herkennen aan de obligate donkere stropdassen op lichte hemden, het met de alcoholspiegel exponentieel toenemende geproduceerde stemvolume en het daarmee omgekeerd evenredige niveau van het gespreksonderwerp.

Als laatste, natuurlijk, de ras-Lucullus. De echte smulpaap. Vindt men hem nog? Gewoon ongecompliceerd lekker eten, liefst in goed gezelschap, staat hoog in het vaandel van deze lekkerbek. Deze soort vinden we in alle lagen van de bevolking. Hij visiteert vooral de middenklasse restaurants. De onderklasse levert slechte waar en de topklasse wordt veelal als te opgeprikt beschouwd, met al te veel van de hoofdzaak afleidende etiquette en drie plankstijve pinguïns om hem heen die constant zijn glas weer willen vullen als hij er per ongeluk niet een bodempje in laat zitten. Staat open voor experimenten; geen Moldavisch, Soedanees of Kiribatisch restaurant wordt geschuwd als de menukaart dan ook maar enigszins salivatie stimulerende kwaliteiten doet vermoeden.

Ik zal uw intelligentie niet beledigen door te vragen bij welke categorieën u zichzelf schaart. Wat me wel interesseert is wat u verwacht van een avondje uit eten. Aangenaam verpozen? Geen tijd, zin of bekwaamheid zelf een maaltijd te produceren? Wilt u eten wat u zelf niet zou kunnen maken? Of is het gewoon prettig dat u een keer niet hoeft af te wassen? En zijn er meer categorieën dan de genoemde?

De lezersgroep hier inschattende moeten er veel doorgewinterde restaurantgangers tussen zitten.